Zelfvernietiging modus

Zelfvernietiging modus

Soms kunnen we een zeer gevaarlijk teken opmerken in de persoon om ons heen: dat een persoon het leven niet waardeert. Hij bereidt zich voor om deze wereld te verlaten, hij is in zelfvernietigingsmodus. Soms gebeurt dat bewust (bijvoorbeeld wanneer iemand zich realiseert dat zijn dagen geteld zijn en hij besluit zich vol te storten op alcohol en drugs). En soms gebeurt het onbewust (wanneer een persoon gewoon stopt met zijn leven te waarderen en ophoudt zich te verheugen over wat hij heeft).

Door deze wijze van zelfvernietiging te beginnen, begint iemand aan een gevaarlijk spel, waarvan het resultaat de dood kan zijn. Dit kan binnen een maand of binnen een jaar gebeuren. Alles hangt af van de eigenaardigheden van het organisme: of het lange tijd bestand is tegen het zelfdestructieve programma van zijn meester.

Mensen “drukken op de knop” van zelfvernietiging om verschillende redenen. Het kan een ernstige ziekte zijn, een verwonding, verlies van dierbaren, faillissement, een ongeluk. Zelfmoorden uit onbeantwoorde liefde zijn heel gewoon onder jonge mensen.

Het komt ook vaak voor dat mensen besluiten een zelfvernietigingsprogramma in te schakelen wanneer zij een doodvonnis van artsen hebben ontvangen: kanker, hartfalen, leverfalen, AIDS en andere ongeneeslijke ziekten.

Soms gebeurt het dat een mens gewoon moe is. Hij is moe van het leven, hij is moe van de voortdurende problemen en stress. Of er is iets in zijn leven gebeurd waardoor hij het leven niet meer waardeert. En hij wil zo snel mogelijk naar de andere wereld. En ook al is hij bang voor de dood, net als iedereen, hij heeft niet langer de vreugde van het leven.

In de zelfvernietigingsmodus houdt een mens op te waarderen wat hij vroeger zo waardeerde. Wat belangrijk en waardevol voor hem was, is nu niet meer zo belangrijk. Misschien, natuurlijk, heeft hij spirituele verlichting gevonden. Maar vaker wel dan niet, heeft hij opgehouden het leven te waarderen. En hij bereidt zich voor om naar een andere wereld dan de onze te reizen…

Hij houdt op te discussiëren over wat belangrijk en waardevol voor hem was. Nu is hij er onverschillig voor. Hij geeft gemakkelijk toe aan argumenten, verdedigt zijn waarden niet, trekt zich onverschillig terug uit verbale gevechten.

Een mens is niet meer geïnteresseerd in dingen die interessant en dierbaar voor hem waren. Geef hem een kaartje voor een concert waar hij vroeger alles voor over zou hebben gehad, en hij zal niet blij zijn. Koop hem een auto waar hij al zo lang van droomt, maar hij zal niet staan te springen van vreugde. Hij zal je bedanken, natuurlijk, maar hij zal niet genoeg interesse tonen. Alle dingen waar hij vroeger gepassioneerd over was: wandelen, duiken, lekker eten, mooie kleren, reizen – al deze dingen waardeert hij niet meer. Hij is niet langer geïnteresseerd in een van deze dingen.

Tenslotte houdt zo iemand op zich vast te klampen aan zijn geld en zijn bezittingen. Hij vecht er niet meer actief voor en probeert het niet meer te houden. En plotseling begint hij dingen te geven die voorheen zeer waardevol voor hem waren.

Zo gaf een vrouw aan een kennis een heel dure, gloednieuwe bontjas die ze bijna nooit droeg, zo voorzichtig was ze! Ze bewonderde hem en verzorgde de vacht. En dan gaf ze hem haar cadeau na drie jaar. En zes maanden later verliet ze deze wereld…

In een ander geval gaf een man zijn zoon een gloednieuwe Mercedes, die hij net voor zichzelf had gekocht en waar hij zijn hele leven van had gedroomd. Waarom? Omdat hij het niet meer nodig had, hij zat in de zelfvernietigingsstand.

Als deze dingen in uw familie gebeuren, weet dan dat het allemaal zeer gevaarlijke tekenen zijn (of dit nu een bejaarde is of een tiener). Misschien weet u iets niet. Misschien verbergt uw geliefde voor u dat hij of zij zich voorbereidt op de dood.

Te dure geschenken (atypisch voor zo iemand), verlies van interesse in wat belangrijk en duur was, onverschillige houding ten opzichte van de bezittingen, plotseling beginnen te praten over erfenis, lange eetbuien, opsluiten, verlies van motivatie om de eigen gezondheid in de gaten te houden. Dit zijn allemaal indirecte tekenen van een zelfdestructief regime.

Tegelijkertijd voeren zulke mensen dit programma heel vaak in stilte uit, heimelijk voor anderen. Daarom moet je waakzaam zijn. Als je iemand met zo’n programma in je omgeving aantreft, moet je dicht bij hem komen, proberen de oorzaak te vinden en hem proberen te helpen. We moeten begrijpen waarom iemand het leven niet meer waardeert. Probeer hem te overtuigen. Ons leven is tenslotte het kostbaarste wat we hebben.


No more posts
No more posts