De geur van ouderdom

De geur van ouderdom

Japanse wetenschappers hebben onlangs de “geur van ouderdom” ontdekt. Zij kwamen tot de conclusie dat oudere mensen een specifieke onaangename geur hebben. En als een bejaarde naast een jongere komt te staan, zal deze laatste deze geur zeker ruiken en zich met afkeer afwenden.

De oplossing van de Japanse wetenschappers voor dit probleem is ook nogal vreemd: volgens hen moeten de oude mensen verschillende dure parfumerie-artikelen kopen, die hen van deze weerzinwekkende geur afhelpen. Als je lekker ruikt, zal niemand je voor een oude man of vrouw houden.

Een heel netwerk van fabrikanten van cosmetica en parfums steunde deze studie en begon producten aan te bieden die de “geur van ouderdom” wegnemen. Het is immers niet leuk om aan je geur herkend te worden als een aftandse oude man of een oude vrouw…

Deze studie veroorzaakte veel verhitte discussies op het web. Sommigen dachten dat het gewoon een marketingtruc was van parfumbedrijven (om meer geld te verdienen aan bejaarden), anderen hielden vol dat er inderdaad een geur is, maar dat die absoluut niet walgelijk is.

Persoonlijk herinner ik me de geur van mijn grootmoeder of grootvader: ze roken als gewone mensen van middelbare leeftijd. Het was niets bijzonders. Bovendien volgden zij hun hygiëne veel zorgvuldiger op dan veel mensen van middelbare leeftijd die ik ken en die zich zelden wassen.

Maar het stinkt echt bij ongewassen, energieke en niet oude mensen. Iedereen heeft dit waarschijnlijk wel eens meegemaakt. Oudere mensen stinken wel, maar niet afstotelijk. Het is een vage geur, vergelijkbaar met de geur van boekweit, gedroogde granen. En het ruikt een beetje naar bier – ook heel flauw, maar echt bier heeft een broodgeur, een geur van hop en mout.

In feite is de geur van een oude persoon bijna subtiel en puur. Het is als de geur van een geel blad dat op het punt staat van een boom te vallen. Herinnert u zich de geur van een vallend blad?

Persoonlijk denk ik dat er om deze reden zoveel gepraat wordt over de geur van ouderdom:

Oude mensen hebben een verzwakt reukvermogen. En ze zijn misschien niet in staat zichzelf te ruiken.

Oude mensen dragen heel vaak dezelfde kleren die ze al vele, vele jaren dragen, ze zetten mottenballen in de kast, ze gaan minder vaak in bad, omdat ze zwak zijn geworden en geen kracht meer hebben om een bad te nemen. En ouderen worden vaker ziek, zodat ze de geur van ziekte kunnen verspreiden. Maar het is niet de “geur van ouderdom”.

Het is de geur van eenzaamheid en machteloosheid. Hij wijst erop dat er niemand is om voor de oude man te zorgen, en dat hij zelf zwak is…

Een bejaarde die zuiver is van lichaam en ziel ruikt naar vrede en rust. Het is een rustgevende geur. Daarom is er geen nare “geur van ouderdom”. Er is wel de geur van ziekte, zwakte, eenzaamheid bij arme oude mensen. En we hoeven niet bang te zijn dat we naar ouderdom gaan ruiken – deze mythe is al ontkracht.

De geur van een ongewassen lichaam is veel enger. Naar mijn mening is het agressie tegenover anderen, als je niet oud en gezond bent. En de geur van eenzaamheid is eng. En de geur van de dood, waar ik je eerder over vertelde. En de geur van stress, waar ik je meer over zal vertellen.

En oude mensen ruiken vaag, nauwelijks waarneembaar, een goede geur – als ze verzorgd worden en als ze gezond zijn. Oude mannen ruiken naar een lang leven en stilte, naar wijsheid en vrede. En de hoop op een toekomstig leven…


No more posts
No more posts