Om te sterven van liefde. Wie heeft zo’n leven en het einde nodig?

Om te sterven van liefde. Wie heeft zo’n leven en het einde nodig?

We hadden een mooi meisje in onze klas. Haar schoonheid was relevant en gewild vanaf de eerste klas tot haar dood op 24-jarige leeftijd. Bethany stierf aan een ongelukkige liefdesaffaire.

Ze had fantastisch dik blond haar tot onder haar middel, een zachte huid met een blosje en enorme grijze ogen. Het feit dat ze dikke en niet de meest welgevormde benen had, een kleine mond, en nog een dozijn andere gebreken bedierf haar helemaal niet. Zulke dingen werden in die tijd gewoon niet opgemerkt. Ja, ze had ook een beetje een klompvoet, wat alleen maar bijdroeg aan haar charme.

Bethany had al vroeg een oogje op jongens, een vroeg liefdesinteresse. We waren vreselijk jaloers op haar. We dachten dat zij de gelukkigste was. En wij waren zo-zo en ons leven was zo-zo. Tegen haar achtergrond. We hadden onze overwinningen en vreugden, dat wel.

Zij was de eerste die een volwassen vrouwelijk leven leidde, en een relatie kreeg met de bassist van een rockband die populair was in onze stad. Alle meisjes in mijn omgeving in de late jaren ’70 waren gek op jongens uit de muziekscene. Ofwel een lyceumstudent (een toekomstig vertaler), of een cadet van de militaire school, of een rockmuzikant – de andere jonge mannen vielen op de een of andere manier buiten ons gezichtsveld. Dat was een vergissing, natuurlijk.

Mijn eerste man was trouwens ook een rocker. Maar ik had meer geluk dan Bethany. Mijn huwelijk had minder dan een jaar geduurd, maar zij was voor eens en voor altijd verliefd geworden (als dood op je 24e als “voor altijd” kan worden beschouwd).

Bethany was niet alleen mooi, maar ook slim. Hoewel ze B’s en C’s haalde omdat ze vaak spijbelde. Ze was ook erg goed in tekenen. Ik herinner me een keer dat we naar een kamp op het platteland gingen. Bethany vond ergens wat houtskool en verf en beschilderde alle muren van onze barakken met sprookjesprinsessen, eenhoorns en prinsen. We waren verrukt. De bazen van het kamp hadden een schandaal en lieten ons alles overschilderen. Maar Bethany’s reputatie als schoonheid werd toegevoegd aan haar reputatie als schilder.

Op de middelbare school, begon Bethany uit te gaan met een volwassen gitarist. En ging van de middelbare school af. Bethany vertelde me dat het “de enige, ware liefde tot het graf” was. Ook al beloofde de gitarist haar niets en had hij veel vriendinnen. En de bastaard trouwde met een ander meisje.

Bethany was pas 17 jaar oud op dat moment. Ze stortte in, begon met alle jongens achter elkaar te slapen. Ze ging uit huis, haar ouders werden gek. Ze woonde bij vrienden en willekeurige mannen. Bethany begon te drinken en allerlei onzin uit te proberen.

Ze was een mooi, intelligent, aardig meisje. Maar, zo bleek, zwak in elk opzicht. Bethany wist niet hoe ze een klap van het lot moest opvangen. Er zijn vrouwen die er beter aan zouden doen helemaal niet van iemand te houden, omdat ze in de liefde hun waardigheid, onafhankelijkheid en gezond verstand volledig verliezen. Gekke liefde is een hel voor zowel de vrouw als de ongelukkige man die ze heeft gekozen. Er is geen ontkomen aan. En zijzelf kan er niet van weglopen. Het is alsof je “met hetzelfde touw aan een gek gebonden bent”.

Toen ze 19 was, werd een vertaler verliefd op haar. Hij was vijf jaar ouder dan zij. Hij trouwde met Bethany, nam haar mee naar zijn huis in de buitenwijken van het land. Ze baarde een dochter. Maar zelfs dat kon haar niet tegenhouden.

Elke avond droeg ze make-up, kleedde zich op, en verdween tot de ochtend. Ze werd gezien met verschillende mannen en op plaatsen waar een normale vrouw niet zou moeten en willen verschijnen.

Een wederzijdse vriend van ons was op bezoek bij Bethany. En na het zien van deze nachtmerrie, vroeg ze haar man:

– Waarom stop je haar niet? Bind haar aan een radiator, sla haar zodat ze bang voor je is, stuur haar naar therapie, zeg haar dat je haar anders verlaat. Doe eender wat.

Hij zei:

– Ik kan niet zonder haar leven. Ik zal mijn ogen voor alles sluiten, zolang ze me maar niet verlaat.

Bethany’s dochter woonde bij haar ouders in onze stad. Het meisje was drie jaar oud toen Bethany op bezoek kwam. Ze kwam met haar man.

Een paar dagen later, verdween ze. Daarna werden we opgeroepen om haar te identificeren in het mortuarium.

Wat was er gebeurd? Het bleek dat Bethany niet was gekomen om haar dochter te zien, maar om haar gitarist weer te ontmoeten. Ze had die avond enorm veel gedronken… En uiteindelijk zakte ze bewusteloos in elkaar en de gitarist belde een ambulance.

De ambulance arriveerde 20 minuten later, ze werd in de auto geladen, waar ze even bij bewustzijn kwam en met de artsen sprak:

– Red me. Ik wil blijven leven. Ik heb een dochtertje…

Maar het was te laat. De dokters konden Bettany niet redden. Haar hart faalde. Bij de autopsie bleek dat ze helemaal geen sterke alcohol had mogen drinken, omdat ze van kinds af aan een slecht hart had. Dat wisten we niet.

Ik ben nu 61 en Bethany zou even oud zijn geweest. Ze heeft in ieder geval 35 jaar van haar leven gestolen.

Ik denk: goed dat ik niet zo’n schoonheid was. Het is maar goed dat de waanzinnige liefde aan me voorbij was gegaan. En dat was wat in mijn jeugd lonkte, wat ik wilde (fatale passies, fatale schoonheid). Als ik iets had kunnen hamsteren voor de rest van mijn leven, dan zou ik geen academische kennis hamsteren, noch zou ik ervaringen van leven en liefde hamsteren. Ik zou God alleen om gezond verstand en matigheid vragen. Naar mijn mening is dat de enige garantie voor geluk.

En de sleutel tot geluk is ook het vermogen om de klap van het noodlot te weerstaan. Helaas wordt dit maar weinig kinderen door hun ouders bijgebracht. Maar het leven is een wrede leraar.


No more posts
No more posts