Een wrede man en een harde man. Wat is het verschil?

Een wrede man en een harde man. Wat is het verschil?

Gegroet, beste lezers van de Optimist blog.

Vandaag wil ik mijn gedachten geven over een zeer controversieel onderwerp: “Wat is wreedheid en wat is hardheid? Wanneer zijn ze gepast en wanneer niet in het gedrag van mannen?”.

Er zijn veel argumenten en discussies op het Web vandaag over de vraag of een man wreed moet zijn of niet, of hij in conflict moet zijn, of hij agressief moet zijn, enz. Aan de ene kant legt de massamedia (Hollywood in het bijzonder) mannen op agressief en wreed te zijn, maar in het leven schrikt dit patroon mensen eerder af.

De moderne maatschappij zet mannen letterlijk tegen elkaar op: “vecht, concurreer, vecht voor je succes”. Maar niet alle mannen houden daarvan. Sommigen willen gewoon geen stress, geen extra spanning en pijn die onvermijdelijk ontstaan bij een wedstrijd.

Wie heeft er gelijk?

Het is duidelijk dat zwak zijn zeker niet bevorderlijk is. Mannen moeten immers hoe dan ook voor zichzelf kunnen opkomen en risico’s kunnen nemen. Maar hoe ga je niet te ver? Wat voor man moet je zijn: aardig en kalm, of agressief en boos?

Onlangs kwam ik een geweldig citaat tegen van een 60-jarige professor, Jordan Peterson, die een gerenommeerd geleerde is op het gebied van de mannenpsychologie. Dit citaat heeft echt indruk op me gemaakt:

“Je zou kunnen denken dat hij die niet in staat is tot wreedheid veel nobeler is dan hij die dat wel is. Maar je zou het mis hebben. Als je niet in staat bent tot wreedheid, zul je ten prooi vallen aan iemand die dat wel kan.

Je kunt jezelf niet respecteren totdat je tanden hebt laten groeien. Als je tanden hebt, besef je dat je gevaarlijk bent. Dan begin je jezelf met respect te behandelen, en dan beginnen anderen jou ook te respecteren”.

Het belangrijkste punt dat ik mezelf maakte, is dat een man die niet weet hoe hij wreed moet zijn, meestal naïef en zwak is. En een man die weet hoe hij wreed moet zijn, is gevaarlijk en gerespecteerd. Dit betekent natuurlijk niet dat je de hele tijd wreed moet zijn. Zeker, vriendelijkheid en medeleven zijn erg belangrijk. Maar mannen moeten GEREED zijn om wreed te zijn wanneer dat nodig is.

Dit is het belangrijkste verschil tussen een zwakke man en een sterke man. De eersten worden niet gerespecteerd omdat ze geen tanden, geen spieren en geen kracht hebben. De laatsten worden gerespecteerd omdat ze serieus en gevaarlijk zijn en “hun tanden” kunnen laten zien.

De meeste krijgskunsten leren je dit: leer je niet te vechten, maar leer je vreedzaam te zijn. Maar als je moet vechten, toon dan je arsenaal en win. Je kunt agressief en zelfverzekerd reageren.

Daarom kijken mensen trouwens graag naar anti-heldenfilms, actiefilms, waarin de held iedereen doodt. Omdat het een manier is om je te verenigen met je innerlijke “monster” die hunkert naar geweld. Maar tegelijkertijd om dat monster te beteugelen en een goed mens te blijven.

Benadruk het! Het vermogen om te beteugelen! En hier komen we bij de hardheid van het karakter van de mens.

Wreedheid of hardheid

Als je gerespecteerd wilt worden, hoef je niet de hele tijd hard te zijn. Maar je moet wel constant hard zijn voor je ambities en doelen.

De wrede mannen worden gewoon niet gewaardeerd, niet geliefd. Ja, ze worden gevreesd, maar vermeden, niemand wil met ze omgaan. Waarom niet? Omdat wreedheid in het leven een uiterste maatregel is, men neemt er zijn toevlucht toe als andere methoden niet blijken te werken (bijvoorbeeld diplomatie). En als een mens altijd wreed is, wijst dat maar op één ding: zijn gebrek aan geduld en intelligentie.

Wreedheid staat niet gelijk aan kracht. Je hoeft niet sterk, slim of moedig te zijn om wreed te zijn. Vaak is wreedheid iets waar mensen die geheel of gedeeltelijk van deze kwaliteiten verstoken zijn, genoegen mee nemen.

Maar de hardheid en de vastberadenheid zijn een andere zaak.

In de moderne wereld hangt het succes van een man meer af van zijn verstand dan van zijn spieren. Je hoeft niet met je vuisten te zwaaien en er formidabel uit te zien om succes te hebben.

Als man met enige vechtsportervaring zou ik zeggen dat wreedheid de vooruitgang vertraagt, en hoe sneller je ervan weg bent, hoe gemakkelijker het is om te leren vechten. Hoe beter men zich concentreert, hoe beter men de situatie beheerst.

Dat is het verschil tussen een wrede man en een harde man.

Tot slot wil ik niet zeggen dat het patroon van de wrede man niet meer zo populair is als het ooit was. Weinig mensen kijken tegenwoordig nog naar actiefilms met Stallone, Schwarzenegger en Van Damme.

Als we het hebben over ontwikkelde landen (bijvoorbeeld West-Europa), is er een populair patroon van een sportieve man die traint en voor zichzelf kan opkomen. Maar hij moet ook intelligent en gevoelig zijn. Dat wil zeggen, hij moet een “diplomaat met vuisten” zijn. Maar zijn vuisten en spieren moeten verborgen zijn in een pak. Dit is een laatste redmiddel. Agressie en hardheid in Europa is atavisme, is “mauvais ton”.

Helaas, maar veel migranten die naar Europa komen, beschouwen dit mannelijke patroon als overdreven zacht, als een teken van zwakte en inferioriteit. Dit is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat zij uit landen komen met een kenmerkende cultuur, waar mannen bijna alles mogen doen (zelfs vrouwen slaan). Dit is echter verkeerd. Dat is niet de manier waarop een moderne man zou moeten zijn.


No more posts
No more posts