Dingen die kinderen hun ouders nooit vergeven (zelfs niet als ze volwassen zijn)

Dingen die kinderen hun ouders nooit vergeven (zelfs niet als ze volwassen zijn)

Het probleem van ouders en kinderen zal altijd relevant blijven. Daarom kan over dit onderwerp eindeloos worden gediscussieerd. Maar het probleem houdt daarmee niet op belangrijk te zijn. Het zijn immers onze kinderen die vaak, zo niet het belangrijkste, dan toch een van de belangrijkste betekenissen van ons leven zijn.

Helaas zijn veel ouders tegenwoordig te veel bezig met hun eigen ambities, het opbouwen van carrières en het oplossen van persoonlijke problemen, terwijl kinderen naar het tweede plan worden geschoven. Tegelijkertijd worden onze kinderen groot en het ergste kan gebeuren als “het te laat is”. Als je als ouder wakker wordt voor je opvoedingsfouten wanneer het kind volwassen is geworden, verdien je misschien geen vergeving.

Wat zijn de dingen die kinderen hun ouders nooit vergeven, ook niet als ze volwassen zijn?

1. Gnuivend

Sneer nooit, nooit, onder geen enkele omstandigheid je kinderen uit. Ook al is het maar een onschuldig grapje in gezelschap. Een klein detail dat voor jou onschuldig lijkt, kan door een kind worden opgevat als een opzettelijke belediging. En daarna zal uw kind u voor altijd niet meer als een bondgenoot beschouwen.

2. Constant schreeuwen

Als je voortdurend tegen je kind schreeuwt, toon je je zwakte en hulpeloosheid. Ouders die hun stem verheffen tegen hun kind worden gezien als onzeker, niet in staat om hun emoties binnen zichzelf te houden. En het kind wordt bang.

Bovendien bouwt schreeuwen een demonstratief karakter op bij kinderen: ze raken gewend aan emotionele reacties en beginnen vaak opzettelijk volwassenen te provoceren. Daarom is het belangrijk dat je jezelf kunt beheersen, zelfs als je ondeugende kinderen opvoedt.

3. Gebrek aan steun

Goede ouders steunen hun kinderen altijd en motiveren hen om nieuwe hoogten te bereiken.

Gemiddelde ouders doen niets om hun kinderen te steunen. Slechte ouders doen het nog erger – zij bekritiseren hun kinderen. Uit hun mond kan een kind horen: “Je bent niets. Je kunt niets doen. Je zult nooit iets bereiken”.

Onnodig te zeggen dat wanneer een kind opgroeit, het alleen goede ouders met liefde zal zien. En de rest zal worden vermeden.

4. Vergelijking met andere kinderen

Veel ouders maken de fout om tegen hun kind te zeggen: “Kijk eens wat je klasgenootje kan! Ik wou dat jij dat ook kon”. Dat is een verkeerde tactiek! Je kind vergelijken met anderen legt een grote druk op de psyche van het kind en ondermijnt die.

Door iemand als voorbeeld te geven aan een kind, laten we hem/haar denken dat hij/zij minderwaardig is. We denken dat we op die manier het kind stimuleren om beter te worden, maar in feite treedt het tegenovergestelde effect op. Het resultaat is dat dergelijke kinderen opgroeien tot onzekere mensen.

5. Overdreven eisen

Alle ouders willen dat hun kind de beste is. En altijd en in alles. Maar dat is onmogelijk.

Buitensporige ambities van ouders en voortdurende druk kunnen ertoe leiden dat een zoon of dochter opgroeit tot apathisch tegenover alles. Of anders opgroeit tot een rebel.

6. Vernederende straffen

Bij het straffen van hun kind gaan veel ouders over de schreef en realiseren zich dat niet eens. Natuurlijk, als een kind een ernstige fout heeft gemaakt, moet er een passende straf volgen. Maar alles moet met mate gebeuren.

Sommige ouders komen met straffen die het kind vernederen en zijn psyche onder druk zetten. Het is belangrijk om grenzen te vinden in dit leven. Door voortdurend te straffen en morele druk te creëren, is het onwaarschijnlijk dat positieve resultaten worden bereikt.

7. Niet nagekomen beloften

Als je een belofte niet kunt houden, kun je die beter niet doen. Dit is een gouden waarheid die volwassenen ons van kinds af aan bijbrengen, toch? En ze herhalen het keer op keer tegen het kind, eisen dat hij of zij zich aan zijn of haar beloften houdt.

Maar volwassenen overtreden zelf vaak die regel, en vinden altijd uitvluchten (“Ik kon niet omdat”, “Vandaag zijn de omstandigheden slecht”, “Ik heb zo veel andere problemen” enzovoort). Geloof me: het kind zal het zich voor altijd herinneren.

8. Een opgelegde droom

Heel vaak realiseren ouders, zonder het zelf te beseffen, via het kind hun gemiste kansen. Het meest treffende voorbeeld: als kind droomde mijn moeder ervan een goede danseres te worden, maar ze kon het niet. Nu dwingt zij haar eigen dochter met geweld om tegen haar wil naar een dansopleiding te gaan en danservaring op te doen, in een poging om via haar kind haar eigen wens te vervullen.

Dergelijk gedrag kan betrekking hebben op totaal verschillende gebieden:

  • Waar je moet studeren;
  • Met wie je vrienden moet zijn;
  • Met welke jongen (meisje) je moet uitgaan en met welke niet.

Ouders geloven stellig dat zij alles doen in het belang van het kind en dat het hen in de toekomst dankbaar zal zijn, maar het tegendeel is waar. Zonder rekening te houden met de werkelijke verlangens van het kind, ruïneren moeder en vader het lot van het kind en ontnemen hem of haar de kans een eigen leven op te bouwen.

9. De woorden: “Ik wou dat je niet geboren was”

Dit is het ergste wat een ouder tegen zijn of haar kind kan zeggen.

Ja, kinderen opvoeden is een moeilijke taak, en veel ouders zeggen in het heetst van de strijd zeer kwetsende woorden tegen hun kinderen. Maar je mag deze zin nooit zeggen (ongeacht wat het kind heeft gedaan en ongeacht hoe moeilijk je het vindt).

Denk eraan: het is onmogelijk om de woorden die je hebt gezegd terug te nemen. Kinderen vergeven zulke dingen niet, en dit kwetsende zinnetje staat voor altijd in hun geheugen gegrift. De moeder en de vader kunnen lang om vergiffenis vragen, spijt betuigen en knielen, maar het besef van het kind van zijn nutteloosheid zal zijn ziel altijd vergiftigen.


No more posts
No more posts