Wat is trauma van indentiteit?

Wat is trauma van indentiteit?

Vroeg trauma is altijd nu, het betekent dat we de problemen van vandaag proberen op te lossen door middel van manieren van overleven uit het verleden. Alles om ons heen wordt gezien als een wereld uit het verleden. Het is lopen in een vicieuze cirkel.

Identiteit is het eigen ik, met wensen en behoeften. Het gevoel over zichzelf en zijn lichaam onafhankelijk van anderen.

Identiteitstrauma is een zeer moeilijk trauma, de diepste pijn van een mens. Iemand die bestaat, terwijl hij volgens de mening en de wens van zijn schepper (mama, papa) niet zou mogen bestaan. Het zijn ongewenste kinderen die hun bestaan moeten laten gelden, tegen de wil van hun ouder in. Ze moeten hun eigen leven leiden, terwijl ze van binnenuit “Nee” van hun moeder kennen. Het kind overleeft en past zich aan.

De wens om een kind te krijgen is vaak een overlevingsstrategie op zich voor getraumatiseerde ouders. Ze willen hun eigen leegte vullen ten koste van het kind, om een man vast te houden, om de illusie van familie te creëren, of om een baby te krijgen voor moeder of moeder voor zichzelf, of omdat het nu eenmaal tijd is. Ze doen het allemaal voor zichzelf, niet uit een gezond verlangen “ik wil moeder worden”.

Vaak stel ik de vraag: “Wat voor jeugd heb jij gehad?”. De eerste reactie en het antwoord is meestal duidelijk: “Ik heb een geweldige jeugd gehad”. Pas dan, als je naar beneden gaat, lossen de illusies op en komen de pijn en de waarheid naar boven.

Om te overleven moet het kind zijn eigen ik opgeven en dat van zijn moeder overnemen, gehoorzamen, aan haar wensen voldoen, zich aanpassen. Om bij moeder te kunnen zijn, is de illusie van liefde gevormd op de basis van het leven. Er ontstaat een formule van “WIJ” = “ik en mijn moeder”. Dat wil zeggen, WIJ = en mijn moeder, alles wat mijn moeder als het hare ervaart, is er niet een van onszelf.

Voor een persoon met een identiteitstrauma is niets vanzelfsprekend. Ademhaling, hartslag, lichaamstemperatuur, lichaamsgevoel, contact, eten, toiletgang, beweging, de eigen verlangens worden allemaal in twijfel getrokken, omdat men zichzelf in twijfel trekt en gelooft dat men alleen kan bestaan als men zich oplost in iemand anders en aan diens behoeften voldoet. Dat was de eerste ervaring.

Het gevolg van een identiteitstrauma is een verstoring van de gehechtheid. Mensen gaan in al hun volgende relaties op zoek naar wat ze al vroeg hebben opgegeven, wat ze van zichzelf hebben opgegeven: vitaliteit, levensvreugde, de wil om te leven. Het lijkt erop dat ze niet alleen kunnen overleven. Een relatie met een ander wordt een substituut voor zichzelf. Dit betekent dat er altijd een relatie met iemand moet zijn, want alleen zijn betekent paniek en angst, ervaren als een gevaar voor het leven.


No more posts
No more posts